«Σούπερ Burke» θέλει το αμερικανικό Ναυτικό στην θέση των Ticonderoga

0
22

061806-N-8492C-066 Pacific Ocean (June 18, 2006) – Three Arleigh Burke-class guided-missile destroyers, the USS McCampbell (DDG 85), USS Lassen (DDG 82) and USS Shoup (DDG 86) steam in formation during a photo exercise (PHOTOEX) for Valiant Shield 2006. Valiant Shield focuses on integrated joint training among U.S. military forces, enabling real-world proficiency in sustaining joint forces and in detecting, locating, tracking and engaging units at sea, in the air, on land and cyberspace in response to a range of mission areas. U.S. Navy photo by Chief PhotographerÕs Mate Todd P. Cichonowicz (RELEASED)

Μοιραστείτε το άρθρο

Το αμερικανικό Ναυτικό εξετάζει το ενδεχόμενο για «κάτι πέρα από την έκδοση Flight III» για τα νεότευκτα αντιτορπιλικά του, καθώς τα σχέδιά για τη μετάβαση από τα υφιστάμενα αντιτορπιλικά κλάσης Arleigh Burke στη νέα κλάση επόμενης γενιάς βρίσκονται υπό επεξεργασία, και η χρονολογία για την ένταξη των νέων πλοίων του προγράμματος Large Surface Combatant μετατίθεται όλο και περισσότερο στο μέλλον.

Ο επικεφαλής αξιωματικός του προγράμματος ναυπήγησης πλοίων υποναύαρχος Μπιλ Γκαλίνις δήλωσε στο USNI News ότι υπάρχουν αναπάντητες ερωτήσεις σχετικά με το τι θα κληθούν να αντιμετωπίσουν τα πλοία του μελλοντικού προγράμματος Large Surface Combatant και την ίδια στιγμή, σημαντικές πιέσεις στον ετήσιο προϋπολογισμό ναυπηγικής αναγκάζουν τον κλάδο να επανεξετάσει τις βλέψεις του για το πρόγραμμα ναυπήγησης των αντιτορπιλικών Arleigh Burke πέρα από την τρέχουσα διαμόρφωση Flight ΙΙΙ.

Ιδανικά, τα πλοία του προγράμματος Large Surface Combatant αναμένεται να αντικαταστήσουν τόσο τα καταδρομικά κλάσης Ticonderoga όσο και τα πρώιμα αντιτορπιλικά της κλάσης Arleigh Burke DDG-51 ξεκινώντας από το 2023, όταν δηλαδή θα έχουν τελειώσει οι παραγγελίες για αντιτορπιλικά της κλάσης αυτής.

Ωστόσο, το πρόγραμμα προμήθειας LSC είχε μετατεθεί ήδη γύρω στο 2025 ενώ ο Γκάλινις δήλωσε στο USNI News ότι το Ναυτικό εξετάζει τώρα το 2026 ή ενδεχομένως κι ακόμα πιο αργότερα για να ξεκινήσει το συγκεκριμένο πρόγραμμα ναυπήγησης.

Ο Γκαλίνις δήλωσε ότι η υπηρεσία του σχεδιάζει να ναυπηγήσει περισσότερα αντιτορπιλικά κλάσης Arleigh Burke πέρα από την υπάρχουσα πολυετή σύμβαση, η οποία καλύπτει έως και 15 πλοία από το 2018 έως το 2022. Με τόσο μεγάλη αβεβαιότητα στο χρονοδιάγραμμα του Large Surface Combatant, αυτό για το οποίο είναι πλέον η συζήτηση δεν είναι το αν αλλά το για πόσο καιρό και το για πόσα πλοία.

Το αμερικανικό Ναυτικό χρειάζεται ένα είδος μεγάλου πλοίου επιφάνειας για αρκετούς λόγους: να διατηρήσει την ικανότητα των καταδρομικών να φιλοξενήσουν προσωπικό διοίκησης για τον συντονισμό της αεράμυνας μίας ομάδας μάχης αεροπλανοφόρου, να εξασφαλίσει την ικανότητα εκτόξευσης μεγάλου αριθμού μεγάλων όπλων και να μεταφέρει ένα πολύ μεγάλο ραντάρ στο θέατρο επιχειρήσεων.

Πέρα από αυτό, η Διεύθυνση Πολέμου Επιφάνειας στο Πεντάγωνο έχει καταστήσει σαφές ότι ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο για την προμήθεια περισσότερων μικρών πολεμικών πλοίων και λιγότερων μεγάλων σε σύγκριση με τον σημερινό στόλο που σήμερα έχει δεκάδες μεγάλα πολεμικά πλοία στη θάλασσα ανά πάσα στιγμή αλλά μόλις ένα μικρό, μία φρεγάτα κλάσης LCS που περιπολεί στην Σιγκαπούρη.

Το ποιες θα είναι ακριβώς οι συνέπειες κι οι παρενέργειες αυτής της επιθυμίας στα μελλοντικά προγράμματα ναυπήγησης τόσο των νέων φρεγατών FFG (X) όσο και των πλοίων Large Surface Combatant εξακολουθεί να είναι ως επί το πλείστον άγνωστες.

Τον περασμένο μήνα, ο νέος Διευθυντής της συγκεκριμένης διεύθυνσης υποναύαρχος Τζιν Μπλακ δήλωσε ότι ο ίδιος και το προσωπικό του «δεν έχουν κλείσει ακόμα το βιβλίο» σχετικά με τις προδιαγραφές του προγράμαμτος LSC ή τη διαδικασία προμήθειας για τα νέα αυτά πλοία.

Συγκεκριμένα, σε ομιλία του στο συνέδριο της Surface Navy Association δήλωσε μεταξύ άλλων το εξής: «Το θέμα είναι πόση ταχύτητα χρειαζόμαστε, πόση ταχύτητα μπορούμε να αντέξουμε οικονομικά, πόση ικανότητα θέλουμε. Για πόσο καλή ηλεκτρομαγνητική υπογραφή θέλουμε να πληρώσουμε; Τι φόρτο μάχης θέλουμε να μεταφέρουμε; Τα πράγματα που ξέρω ότι θέλω: Θέλω έναν μεγάλο αισθητήρα. Χρειάζομαι μεγάλη υπολογιστική ισχύ και θέλω μπόλικη μεταφορική ικανότητα όπλων. Πέρα από αυτό, δεν είμαστε απόλυτα σίγουροι.»

Δυστυχώς το πρόγραμμα DDG-1000 υπήρξε οικονομικοτεχνική αποτυχία κι όχι μόνο δεν μπόρεσε να αποδώσει τα πλοία που ήθελε το αμερικανικό Ναυτικό, αλλά επιπλέον πήγε πίσω όλο του το πρόγραμμα ναυπήγησης, καθώς τα ναυπηγεία έπρεπε να αλλάξουν όλον τον προγραμματισμό τους και μέρος των εγκαταστάσεών τους και του προσωπικού τους προκειμένου να μπορέσουν να συνεχίσουν τη ναυπήγηση των Arleigh Burke.

Μοιραστείτε το άρθρο

Το βρήκαμε στο ptisidiastima.com